Neurriaren helburua da bateria bakoitzak identitate digital bat izatea, eta haren bidez osaerari, prestazioei, jasangarritasunari eta bizi-zikloari buruzko informazioa eskuratu ahal izatea. Erabiltzailearentzat ikusgai dagoen elementua QR kode bat izango bada ere, haren atzean hainbat eragilerengandik datozen datuak bildu eta eguneratzeko gai den azpiegitura bat egon beharko da.
Eta hor dago zailtasuna. Pasaportea ezartzea ez da identifikatzaile bat sortzera mugatzen; fabrikatzaileek, hornitzaileek, integratzaileek eta operadoreek informazio bateragarri, fidagarri eta behar denean eskuragarri dagoenarekin lan egitea lortu behar da. Europak urteak daramatza estandarrak eta datu-ereduak prestatzen, baina, indarrean sartzeko hilabete gutxi falta direnean, galdera jada ez da arau-esparru nahikorik ba ote dagoen, baizik eta industria gai izango ote den hori bere benetako eragiketetara eramateko.
ABIADURA DESBERDINETAN AURRERA DOAN INDUSTRIA
Eskura dauden argazki adierazgarrienetako bat Europako Batzordeak berak eskaintzen du. 2026ko uztailean, DG GROWek baterien balio-kateko 91 parte-hartzaileri egindako inkesta baten emaitzak aurkeztu zituen; laginean enpresa handiak ziren nagusi, eta guztizkoaren % 63 ordezkatzen zuten.
Emaitzek mugimenduan dagoen industria bat erakusten dute, nahiz eta trantsizioa osatzetik urrun egon oraindik. Erakundeen % 12k soilik uste zuen bere prestutasun-maila «oso aurreratua» zela, eta beste % 15ek «aurreratutzat» jo zuen. Guztira, % 27k baino ez zuen adierazi heldutasun-maila gorenen artean zegoela; % 34 tarteko egoeran zegoen, eta gainerako % 39a hasierako fase batean zegoen edo oraindik ez zen hasi.
Horrek ez du esan nahi enpresak geldirik daudenik. % 58 dagoeneko datuak biltzen eta mapatzen ari da, % 54 hornitzaileak inplikatzen hasi da eta % 49 informazio-sistemak egokitzen ari da. Hala ere, % 34k baino ez zituen abian jarriak proiektu pilotuak edo proba-jarduerak.
Aldea garrantzitsua da, benetako erronka sistemek elkarren artean komunikatu behar dutenean agertzen delako. Izan ere, % 15ek bakarrik identifikatzen zituen QR kodeak eta identifikatzaile bakarrak ahalegin handiena eskatuko duten arlo teknikoen artean; hornitzaileen datuen integrazioa, berriz, % 51ra iristen zen.
Mezua argia da: arazoa ez da QR kodea, baizik eta haren atzean egon behar duen guztia.
Pasaporteak beharko duen informazioa lehengaien ekoizleen, materialen eta zelulen fabrikatzaileen, integratzaileen, ibilgailu-fabrikatzaileen eta, ondoren, konponketan, bigarren bizitzan edo birziklapenean espezializatutako enpresen artean banatuta dago. Enpresa bakar batek ez ditu nahitaez bere kabuz erabili beharko dituen datu guztiak kontrolatzen.
Horregatik, Batzordeak ezarpenaren oztopo nagusiez galdetu zuenean, informazioaren eskuragarritasuna eta kalitatea lehen postuan agertu ziren, parte-hartzaileen % 63k aipatuta. Ondoren etorri ziren rolak eta erantzukizunak definitzea (% 59), bizi-zikloan zehar datu dinamikoak kudeatzea (% 58) eta ezarpen teknikoa eta elkarreragingarritasuna (% 53).
Presioa areagotu egiten da egutegiari begiratzean. % 35ek soilik adierazi zuen oso edo nahiko konfiantza zuela beharrezko datuak 2027ko otsailerako bere balio-katean eskuragarri egongo zirela; % 41ek, berriz, garaiz lortzeko konfiantza gutxi edo batere ez zuen.
Beraz, irudia ez da prestatu gabeko industria batena, baina ezta etxeko lan guztiak eginda dituen sektore batena ere. Enpresa askok prozesua hasi dute, baina araudiaren azterketatik informazioaren benetako integraziora igarotzea da oraindik egiteko dagoen lan handienetako bat.
